| Top sites |
|
- Advertentie plaatsen - Speur plaza - Auto spot - Gratis weblog - Nieuwe ringtones - Webcam chat - Gratis dating - Plaatjes kleurplaten - Verhuur je koophuis |
| |
| --- Archief --- |
| 19-10-2008 - Jongetje in de trein Zo ging er een jongetje van 2,5 jaar oud voor het eerst met de trein samen met zijn mama. Waarom ik denk dat hij 2,5 jaar oud was? Zijn woordenschat was nog minimaal, maar lopen kon hij wel. Daarbij zag ik dat zijn temporaire dentitie compleet was. Het was een snoetje, maar aan zijn gedrag kon ik ook zien dat het wel eens een bengel kon zijn.  Hij had blond haar en van die ronde blauwe ogen. Niet lichtblauw, maar van dat donkergrijze blauw. Zijn bolle toet verraadde dat hij een liefhebber was van zoetigheid. Dat zou later nog bevestigd worden. Staan op de bank en dan weer zitten. Hij kon het allemaal en waarom niet? Hij mag het. Snoezig als hij was, kon ik mijn ogen niet van hem afhouden. Als ik naar buiten keek, dan keek hij ook naar buiten. 'Trein, trein.', zei hij als hij een trein voorbij zeg denderen. Ja, een trein.. Ik keek hem aan en lachtte. Hij lachtte terug. Na een korte stop op het station, reed de trein weer verder. De jongen was dan ook helemaal in z'n nopjes als de trein reed. Zijn handjes in elkaar, glimlachend, met zijn schouder ophalend. Af en toe keek ik naar buiten. Ik wilde niet dat het te veel zou opvallen dat ik uitgebreid naar hem aan het kijken was. In de coupe zaten nog twee andere jongedames. Ook studenten en ongeveer van mijn leeftijd. Geen van beide gaf het jongetje aandacht of nam de moeite om te kijken wat dit kleine ventje allemaal uitspookte. Zo dacht ik aan een verjaardagsfeestje van een aantal weken terug. Vijf peutertjes/kleutertjes varierend van een jaar of 3 tot 6 jaar oud. Allemaal meisjes. Ze waren druk aan het spelen. Mama had gelijk. Ik heb haar lieve kant. En ik ben dol kinderen. De meisjes stonden nieuwsgierig om mij heen. Snakkend naar een beetje aandacht van mij. Kusjes en knuffels, en als klap op de vuurpijl stickertjes in mijn gezicht. Was ik nu gekroond? Deze jongen was toch iets wel anders. Ik merkte na een tijdje dat hij vervelend werd. 'Wil niet, wil niet.', zei hij met een zeurderige stem. In de weerkaatsing van de ramen zag ik dat hij naar me keek. Hij was dus geinteresseerd in mij. Ik keek hem weer aan. Hij hield zijn twee poppen Biebo en Clown stevig vast en verbergde zijn gezicht. 'Wil niet.', zei hij weer. Ik moest lachen. Wat had hij toch? Nu moest ik grijnzen. Ik kon die lach van mij niet verstoppen. 'Wil niet!' 'Ik wil wel!', begon mama te lachen en begon hem te kietelen. De kieteldood ging van start. Dat vond hij leuk. Starend keek ik naar buiten, maar ik had al gauw genoeg door dat hij naar me keek. Ik keek terug en ja hoor, daar begon het weer. 'Wil niet, wil niet.', mompelde hij, zachtjes, maar steeds harder. Ik mocht niet naar hem kijken! Wat erg dacht ik. Zijn moeder legde uit dat niet aan mij lag, want zo legde zij uit, als zijn broer naar hem keek, mocht het ook niet. Ik keek maar naar buiten, dan maar via de ramen, afvragend waarom hij er niet tegen kon. Was het schaamte, betrapt voelen? Hij had niet door dat ik keek. Dat ging goed. Al moest ik later weer grijnzen. 'Wil niet.', begon hij voor de laatste keer. Hij had dus door dat ik keek, maar hoe ik dat deed wist hij niet. 'Snoepie?', zei hij later. 'Ja, snoepie dat wil je wel he.' Mama kwam met een zakje snoep. 'Welke wil je? En heb ik al een kus gehad?' Hij drukte een kus op haar wang en knuffelde haar stevig. Snoepend van zijn Malthesers, was hij stil geworden. De trein was aangekomen op hun eindbestemming. 'Zeg maar dag.', zei mama. Het jongetje keek me aan en zei: 'Dag.', alsof er niks aan de hand was. Gepost door: enigvermaakje op 19-10-2008 om 15:59 Klik hier om de 1 reactie(s) te bekijken. |
| 18-10-2008 - Vreemdgaanontmoetingsplek Donderdagavond kwamen alle uitgenodigden, een voor een of per tweetal, naar binnen druppelen. Koffie en thee werd ingeschonken. Gebak, koek en snoepjes stonden op tafel. Iedereen nam plaats rondom de tafel in een kring. Het leek wel een theekransje. Ik stond voor de klas, samen met mijn collega. Mijn collega nam het eerste woord. Dat we geen Beamer bemachtigden en dat de presentatie op de laptop werd afgespeeld, in de hoop dat het nog wel een beetje duidelijk was. Ter ondersteuning hadden we hand-outs uitgedeeld. Om eerlijk te zijn had ik de presentatie niet zo heel goed voorbereid. Ik zag er niet uit. Haar in een simpele staart, geen make-up en een rode vlek van de pastasaus op mijn trui die ik probeerde te verdoezelen met mijn sjaal. Met een diepe zucht begon ik; 'Goedenavond allemaal.' en ik vervolgde mijn verhaal waar ik goed in was. Ik keek goed de klas rond. Ik observeerde wat voor vlees ik in de kuip had. De opkomst was groter dan verwacht. Vijf vaders, in plaats van een. Waarvan twee vaders zonder hun vrouw waren gekomen om de bijeenkomst bij te wonen. Een meter naast me zat een vader, met daarnaast een donkerkleurig koppel dat hun kind had meegenomen. Nog drie andere koppels, wat moeders en vier begeleiders. Tijdens de presentatie stelde een vader (eentje die zonder zijn vrouw was gekomen) een vraag. Shit, nee meneer, geen vragen stellen, dacht ik. Geïrriteerd en beteuterd was ik toen hij mij onderbrak in mijn verhaal. Het is toch logisch dat pas na de presentatie ruimte is om vragen te stellen? Maar goed, ik had ook niks expliciet aangegeven. Ik probeerde mijn geïrriteerde blik te verbergen (dat overigens lukte) en beantwoorde daarna zijn vraag. Het meest hinderlijke aan hem was dat hij steeds weer van die opmerkingen maakte en dacht dat hij grappig was. Nee meneer, dat bent u niet. Na de presentatie dronk, at en babbelden iedereen nog even wat en men ging daarna naar huis. Zoals ik al zei was er aan het eind nog ruimte voor vragen. Een van de vaders (de andere die alleen was gekomen en een meter van mij vandaan zat) benaderde mij. Hij zei dat het een goede presentatie was en stelde nog wat vragen. Ik ben niet achterlijk. Onbewust schijn ik er neus voor te hebben. Zijn vragen waren meer dan vragen. Zijn vragen waren aandacht. In mijn hoofd klinkt er dan een belletje. Een belletje die ik al zo vaak heb gehoord en de gedachte oproept; daar gaan we wéér.. In het begin van de avond toen ik alle mensen aankeek, kreeg ik een onbestemd gevoel. Ik besefte dat dit de ideale ontmoetingsplek was voor ouders, om er een extra op na te houden. Leuke moeders, aantrekkelijke vaders, jonge begeleidsters.. Erg gevaarlijk, zeker na zo'n ouderavond..  Dus, voor mij nooit m'n kind naar een kinderdagverblijf. Ik blijf lekker thuis. Gepost door: enigvermaakje op 18-10-2008 om 20:55 |
| 01-11-2007 - Vraagjes over de liefde Wat is liefde? Wanneer weet je dat je van iemand houdt? Hoe voel je je dan? Verliefd zijn is iets anders dan houden van. Verliefd zijn, is de eerste fase. Kriebels... Vlinders in je buik. Niet kunnen eten. 24/7 Denken aan de persoon die jou zo laat voelen. Het maakt je gelukkig, vrij en laat je de raarste en gekste dingens doen. Liefde, is gecompliceerd. Was het maar zo makkelijk, dan hadden we allemaal onze prins(ses) op het witte paard al gevonden. Soms denk je van iemand te houden, maar jaren later kom je erachter, dat jullie niet meer dan maatjes van elkaar waren. Bestaat échte liefde uberhaupt wel? Of zit het tussen onze oren? Is het enkel onze brein die ons dat laat denken? Of bestaat echte liefde, omdat wij ernaar verlangen? Als echt liefde bestaat, maar niet te omschrijven valt... Hoe vinden we het dan? Was het maar zo simpel en konden we het telefoonboek openslaan, op bladzijde: `E´ en zoeken naar het nummer van Echte Liefde. Sommige mensen hunkeren naar liefde, omdat ze het missen. Anderen, omdat ze nooit echte liefde hebben gekend. Koester het gevoel als je dat wel hebt. Dat alleen al is een onbetaalbare schat, niet uit te drukken in al het geld, diamanten en de duurste sieraden op aarde.  Gepost door: enigvermaakje op 01-11-2007 om 16:02 |
| 12-07-2007 - Ff een kort blogje Om promotie te maken, moet men vervangbaar zijn. Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg. Achter elke deur is er een nieuwe wereld. Er is een prachtige, geheimzinnige natuurwet die bepaalt dat de drie dingen waarop we het meest gesteld zijn in ons leven 'geluk, vrijheid en vrede' altijd verkregen worden door ze anderen te schenken. Begin de dag met anderen en jezelf te vergeven. Als je iemand ontmoet wiens ziel niet op één lijn zit met de jouwe, zendt deze dan je liefde en ga verder. Het beste dat we elkaar kunnen geven, is onze liefde, niet ons advies en zeker niet ons oordeel. Een beetje liefde kan als een druppel water zijn die een bloem de kracht geeft zich weer op te richten. Gepost door: enigvermaakje op 12-07-2007 om 23:47 |
| 19-06-2007 - Rijen rijen rijen in een wagentje.. Waarom gebeuren er altijd dingen, waarvan je hoopt dat het niet gebeurd? Bijvoorbeeld, je hebt een afspraak, een date, een meeting of een toets en je neemt de trein om de plaats van je bestemming te bereiken. Je hoopt dat je op tijd bent. Nu heeft het lot besloten, om wat roet in je planning te gooien. Trein komt niet opdagen of is vertraagd. Herkenbaar? Nooit zal het leven lopen zoals jij het exact wilt. Het leven heeft altijd iets voor je in petto. Je kan enkel keuzes maken en je leven bijsturen. De rest ligt allemaal vast. Het is je lot. The seeds of today, are the fruits of tomorrow. Wat je oogst, dat krijg je. En af en toe maak je de verkeerde keuzes. So what? Leer ervan, want het leven gaat door en het wacht niet op jou.  Gepost door: enigvermaakje op 19-06-2007 om 14:41 |
| 17-06-2007 - Extra editie! Extra editie is een déjà vu. Het betreft een ervaring iets mee te maken waarvan men tegelijkertijd de indruk heeft het al eerder te hebben meegemaakt, terwijl men weet dat dat niet het geval is. (Bron: Wikipedia). Gepost door: enigvermaakje op 17-06-2007 om 16:03 |
| 06-06-2007 - Blogje Enig, vermaak je... Enkel een blog om je te vermaken en na te laten denken over dingen in het leven. Verder te kijken dan je neus lang is... want er is meer in het leven. Soms sta je er niet bij stil, maar het is er. Kijk om je heen, `be openminded´, neem alle informatie in je op, ervaar en leer.  Gepost door: enigvermaakje op 06-06-2007 om 22:13 |